تولدش مبارک

یکشنبه ۴ آوریل ۲۰۱۰
آقای درویش پدر! اولین باری که این ترکیب در ذهنم شکل گرفت، ایشان را پدرِ بزرگ (با سکون گاف) مردِ فعلن کوچکی می دانستم که باغ انار چشم های روح اش روزنه ای بود به سوی فردایی به تر با جوانانی کوشاتر، جسورتر، شجاع تر، آماده تغییر و هنجارشکنی، بی باک در هنگام پرسش گری و مسئولیت پذیرتر (این ها دقیقن صفات هستن که خودشون، قبلن، به کار بردند.). من، میهمان واحد آقای درویش پسر- سرو وب لاگستان- بودم که به "دل نوشته ها" راه یافتم؛ و چیزی نگذشت تا فهمیدم- با تمام وجودم حس کردم- "دل نوشته ها" فقط یک عنوان صوری نیست؛ که خودش است در معنای واقعی خودش؛ که از دل بر می آید و لاجرم بر دل می نشیند. بی درنگ هم راه شدم، بی آن که بدانم چه گونه! و در مقابل خود، انسان بزرگی را دیدم که ذاتن پدر بود؛ نه پدر یگانه فرزند دوست داشتنی اش، که پدر دل سوز تمام فرزندان ایران زمین، که پدر طبیعت اش و دارایی هایش؛ پدر وطن... که همان آقای درویش "پدر"! پذیرا،‌مهربان، متعهد و...
بکر بود و عجیب، جایی که نه فقط از نوشته هایش آموختم، که غرق سبزاندیشی و طراوت ره گذران ژرف اندیشی شدم که اغلب می آمدند، می خواندند، می نوشتند و می رفتند تا فردا که دوباره بیایند، بخوانند، بنویسند و... تا دیگر، چون من- بی آن که بدانند- ره گذر نباشند!
بکر و عجیب است، وب لاگ ستان "درویش"ها با تمام شلوغی اش؛ و خاصیتش است بازآمدن، از نو دیدن و اندیشیدن، "خود" شدن، آشتی کردن، و با صلح پیش رفتن.
واحدی دیگر از این مچموعه ی سبز، که این روزها ششمین بهار زندگی اش را در آغوش کشیده و به قول سروی دارد قد می کشد- راه روی خرد "درویش"گونه ای را دربرمی گیرد که نام اش زینت بخش سردر آن است: مهار بیابان زایی- و نه بیابان زدایی؛ نگاهی نو و راه کاری نو به پدیده ی طبیعی بیابان. از این بخش محال ست گذری اندیش مند به درون، بی توجه به نگاه دقیق مستتر در نام اش. از درون چیزی نمی گویم چرا که آن جا را آن قَدَر ندیده ام و نمی شناسم که "اروند نوشته ها" و "دل نوشته ها" را، اما با نگاه ناب اش آشنام. نه از جنس نومیدی ست، نه از جنس خشم؛ که تارهایی دارد از تعهدی آگاهانه و دل سوزی هایی هوش مندانه؛ و پودهایی از جنس تلاش، امید وصداقت.
و من، نه فقط امروز که هرگز، برای چندصدساله شدن و باستانی شدن این مکان مقدس- هرچند مجازی- دعا نمی کنم (!) که "ایمان" دارم به مانا بودنش؛ چرا که این نهال ریشه در عشق دارد و اشتیاق؛ و نه تنها در فضای گسترده ی این عالم مجازی که در وسعت بی انتهای ذهن مخاطبانش مهرورزانه ریشه دوانیده و پیش رفته. چنین نهالی، بی شک، استوار خواهد ماند و پا برجا؛ و در فیض آسمان. آمین.
پ. ن.: از بعدازظهر تا حالا، یه چیزی مدام داره بِهِم می گه- شاید به خاطر دوستانی که تا حالا به هم سایه ی مجازی من سرنزدن و ایشون رو خیلی نمی شناسن- این نوشته رو این جا ثبت کنم. درست بودن یا نبودن این کار رو واقعن نمی دونم، اما چون ضرورتش رو احساس کردم... انگار گاهی "ضرورت داشتن" با "صحیح بودن"، هم عرض نیست و تو ناگزیری به انتخاب! پس برداشت آزاد است.
بعدنوشت: در مسابقات بین‌المللی وبلاگ‌های برتر جهان که امسال ششمین دوره‌ی آن توسط سرویس جهانی دویچه وله – صدای آلمان – و همکاری بسیاری از رسانه‌های مشهور و معتبر جهان برگزار می‌شود، در مجموع ۸۳۰۰ وبلاگ در رقابت پذیرفته شدند که در نهایت، از جمع آنها، ۱۸۷ وبلاگ توانستند به مرحله‌ی نهایی مسابقه که از ۲۴ اسفند سال گذشته (۱۵ مارس) شروع شده، برسند.
در حوزه محیط زیست هم، وبلاگ مهار بیابان زایی یکی از ۱۱ وبلاگ برگزیده این بخش است که به همراه ۱۰ وبلاگ دیگر از ۱۰ کشور جهان تا ۱۴ آوریل (۲۵ فروردین ماه جاری) فرصت دارد تا در نظرسنجی جهانی و مردمی این مسابقه بخت خویش را بیازماید.
برای شرکت در این مسابقه و رأی دادن به وبلاگ محبوب خود، باید نخست به این صفحه رفته و سپس بخش مسابقه محیط زیستی (تغییر اقلیم) را پیدا کرده و بر روی وبلاگ مهار بیابان‌زایی کلیک کنید تا احضار شود و سپس بر روی این علامت کلیک کنید و در انتهای صفحه نام خود و کد مربوطه را درج نمایید تا یک رأی به حساب محیط زیست و ایران وارد گردد.[برگرفته از http://biaban.darvish.info/]
/ 0 نظر / 2 بازدید